A CANCIÓN DO NÁUFRAGO

QUE NOS PREXUBILEN A TODOS OS ESCRITORES

Leo que no ano 1921, ao grande poeta Kavafis, que tiña xa 58 anos, ofrecéronlle a posibilidade de ascender a Xefe de Negociado na empresa na que traballaba. Os seus superiores quedaron de pedra cando dixo que non, e que prefería acollerse a unha prexubilación e marchar para casa.
Ese día, anotou no seu Diario: "Libereime por fin deste lixo".
Desde ese mesmo día dedicouse apaixonadamente á poesía e escribiu os seus mellores versos.
Está claro, xa que logo, o que cómpre facer cos escritores galegos para que, por fin, poidamos dar Obras Mestras.
Que nos prexubilen a todos, por favor.

Referencias

Dirección para referencias

Comentarios

1. Dado que unha boa parte dos escritores galegos adicanse o ensino, cal sería o futuro do ensino en Galicia?.
   Polo que me toca a míña profesion nunca lin algo tan frustante como o que o escritor peruano Julio Ramon Ribeyro escribiu no seu diario, lectura recomendable, no ano 1954 " Ser avogado, ¿para que?"

   Comentario de gustavo peaguda hace 2 años y 33 meses

2. Difícil pregunta e máis difícil resposta. De onde cómpre deducir que é unha moi boa pregunta. E como non sei respondela, lanzo outra: ¿é saudable para un sistema literario que tantísimos escritores sexan profesores?

   Comentario de Francisco Castro hace 2 años y 33 meses

3. Non teño unha resposta a tua pregunta pero como se decia nos meus tempos de estudante de Dereito, que dí o Dereito Comparado.¿ Que ocorra noutros sistemas literarios?. Tamen se me ocorre que un perigo do feito de que a maioria de escritores sexan profesores é que o parnaso literario sexa determinado polos seus gustos porque a literatura coma se sabe é unha cuestión de gustos. O exemplo maís claro é o que ocorreu con Kafka, que no primeiro momento foi publicado por unha revista comunista e logo un presidente checo nos ano 60 dixo aquelo de " Kafka o la revolución".

   Comentario de gustavo peaguda hace 2 años y 33 meses

4. Coincidimos, xa que logo, en que a resposta é complexa. Sen embargo, estou convencido de que a saúde ( as visións, as perspectivas, as maneiras de contar, sobre todo isto último ) da nosa literatura, veríase beneficiada pola presencia de escritores carteiros, conductores de autobús, leiteiros, persoal de limpeza... eu que sei. De todo.

   Comentario de Francisco Castro hace 2 años y 33 meses

5. É uma questão estatística e de disponibilidades. Um profe de literatura -caso maioritario na Galiza- trabalha com as palavras e conhece a obra de outros autores. Seu oficio é esse -ou deveria-. E suas condições laborais (tempo livre para escrever, ler, cinema) são também, admitamo-lo, melhores que as dum operário de Vitrasa que, ainda que esteja doentio pola literatura, vai-no ter mais dificil do que um profe de liceu para pôr-se a ela. Isto é basico. Enquanto o profe está a deixar-se as pestanhas, aprendendo, nos relatos de Dieste ou Kafka (fazendo seu trabalho) o chofer de Vitrasa (fazendo seu trabalho) repara em que ficou sem moedas de dous céntimos para a volta. Com certeza, o último terá cousas para contar, mas quem vai escrever, quase certo, é aquel.

   Comentario de jlombardeiro hace 2 años y 33 meses

6. Vale, levas moita razón pero, ¿como se explica que noutros sitemas literarios o asunto das profesións dos escritores sexa moito máis variado?

   Comentario de Francisco Castro hace 2 años y 33 meses

7. Algunha vez oín (e nunca puiden corroborar a fonte) unha cita do escritor arxentino Ricardo Piglia que viña sendo algo así: "o día que descubrín que quería ser escritor deixei a carreira de filoloxía e púxenme a estudar historia".
   
   Ao fío desta idea, non me inquieta especialmente que haxa en Galiza moito escritor-profesor. Podería preocuparme máis que haxa demasiado escritor-filólogo.
   
   En todo caso, creo que máis cá profesión do escritor interesa a súa actitude vital. Impórtame o escritor que vive a vida, que anda o mundo, independentemente de quen lle pague o soldo.
   
   Iso si, eu apúntome ao da prexubilación, aínda que cada día me sinta máis lonxe da palabra escritor.

   Comentario de edu hace 2 años y 33 meses

8. Eu engadriría: interésame o autor que vive a vida e que vive a literatura.

   Comentario de Francisco Castro hace 2 años y 33 meses

9. Uma hipótese para a maior variedade de profisões noutros sistemas. Escrever em galego exige um adido, um plus, de vontade e preparação quanto ao idioma. Um esforço adicional elevado que um escritor em espanhol, ou um escritor inglês, não fazem porque vivem numa sociedade normalizada -no plano lingüístico- na que seu idioma está presente em todas partes e na que não tem que procurar e peneirar a língua, as palavras;uma situação na que as recebem e aprendem constantemente. Não é nosso caso. Eu sou viguês, de 34 anos, vivo aqui. E onde é que encontro as palavras da minha nação: nas tvs? na imprensa galega? nos manuais de direito mercantil? nos livros de literatura universal que estão nos andeis das livrarias traduzidos para o espanhol? Ou apenas no galego dos meus/nossos pais? no da rua, no dos telejornais da Galega, naquele dou liceu...Sim, mas põe isto em comparança coa situação dum escritor em espanhol. Dirás, estão os livros, os livros em galego-português. E aí vou: por isso é lógico que o colectivo que escreva em galego seja, precisa e maioritariamente, aqueles que fazem da leitura, das palavras, e das técnicas da ficção, seu trabalho: os profes de literatura de liceu e universidade. Trabalham coas palavras, dispõem delas, recebem um salário por conhece-las, por inventaria-las, o que lhes outorga avantajem imensa sobre nosso operário de Vitrasa que, não sendo por uma decisão e empenho admiráveis, desistirá de escrever no idioma por viver, no seu trabalho e entorno entre o espanhol e um galego interferido e limitado para a obra literária. Faltam-lhe as palavras, os registos, em galego. Não acontece tanto assim com o operário madrilenho ou londrino que vive, sempre, no seu idioma e entre seus vários registos. Sem interferências. Aprende espanhol, inglês, constantemente, vive a vida na sua língua: quando lê El Pais, o Marca, o Times, quando escuta as múltiplas rádios, as tvs, quando conversa com qualquer amigo, quando lê um prospecto de aspirinas. Nós, galegos, tampouco deixamos de aprender espanhol nunca, ainda que não o procuremos. Não assim o nosso idioma. E sem palavras constantes a possibilidade de fazer Literatura reduz-se, e fica quase para “especialistas” ou pessoas mui mui voluntariosas.. Noutros sistemas literários o acesso lingüístico é mais democrático do que aqui (Uff. Escrevi de mais. Desculpai)

   Comentario de jlombardeiro hace 2 años y 33 meses

10. É ben difícil discutir o que dis cando a argumentación é tan boa e tan ben deitada. Coido que o explicas moi ben. Sen embargo, quizais o futuro permita, co tempo, algunha mudanza. Explícome: aos meus talleres literarios acoden adultos. Son, todos eles, escritor@s. Algún deles publicará en breve o seu primeiro libro froito dun premio importante de poesía. É avogado. Pero, por exemplo, na última edición do meu taller, había funcionarios, un forense, un psiquiatra. Todos cun enorme talento e... como ves, cunha importante variedade profesional. Oxalá sexa un síntoma, nese sentido, de normalización ( e gracias por escribir tanto. Ás veces teño a sensación de que na rede todo ten que ser ultrabreve )

    Comentario de Francisco Castro hace 2 años y 33 meses

11. En canto a traballos e literatura, eu fixen un mini traballo para a revista Lex-Nova de Valladolid na que facía unha relación de autores de libros que eu tiña na miña biblioteca que estudaran dereito e que despois non se adicaran a avogacía.No ambeto galego citaba dous casos para min paradigmaticos. Vicente Risco e Luis Seoane. Sobre o primeiro aventuraba a hipotese de que non se dedicara a avogacía debido o seu encontro con stephan dedalus na rua nova de compostela e no caso do segundo foi o exilioo que obrigou a seoane a abondoar a carreira de avogado laboralista que encetara na Coruña. ( www.lexnova.es). Se alguen quere este artigo podedes escribir a guspea@hotmail.com e eu mandovolo..
    
    Pero tamen no mundo da avogacia hai excepcions a parte do teu alumno tamen era avogados o poeta de castro caldelas e afincado en Barcelona Xose Manuel Casado e Wallace Stevens. E deixo para o final a min mesmo que son avogado e que non sei se son poeta , eu creo que non, pero gañei o I premio Reimundo Patiño de Poesia (http://www.vieiros.com/seccion/veredicion.php?Ed=3...)
    ( 16/05/2005 18:14] Gustavo Peaguda, con Poesía Núa e Carlos López-Kéller co relato O prisioneiro de demarchi son os gañadores do primeiro premio de Poesía e Relato Curto Reimundo Patiño. O premio, organizado polo Lectorado de Galego da Universidad Complutense de Madrid na memoria do pintor e escritor galego, será entregado o día 17 de maio na Galería de Sargadelos de Madrid. No xurado formaron parte Vicente Araugas, Maite Dono, Manuel Pereira e Miguel Louzao.
    
    Podes descargar as obras premiadas: Poesía Núa e O prisioneiro de demarchi )
    

    Comentario de gustavo peaguda hace 2 años y 33 meses

12. Noraboa, Gustavo, polo premio. Veño de descargar o teu poemario e póñome, xa, a lelo con grande interese. Nunha primeira lectura, non hai dúbidas: es poeta.

    Comentario de Francisco Castro hace 2 años y 33 meses

13. Grazas, Francisco e polas túas verbas.

    Comentario de gustavo peaguda hace 2 años y 33 meses

14. Gustavo. Lin a túa Poesía Núa e encantoume. Lóxico que o xurado o premiase. Gorentei en especial da túa poética, da túa defensa dunha determinada idea do que é a poesía. Parabéns e animo a todos a ler ese poemario de Gustavo Peaguda.

    Comentario de Francisco Castro hace 2 años y 33 meses

15. Parabéns também; si que es poeta.

    Comentario de jlombardeiro hace 2 años y 33 meses

Nombre

Correo Electrónico

URL

Tu comentario

Recordar datos